Zaterdag 17 maart had ik mijn ‘5 minutes of fame’. Dat voelde best lekker moet ik je zeggen, voor vijf minuten dan. Wat was het geval?

Op de valreep van 2011 heb ik nog een foto ingeleverd bij het Genootschap van Sint Jacob. Ze hadden een fotowedstrijd uitgeschreven voor het mooiste Jacobalium. Jacobalium? Ja, Jacobalium. Mireille Madou (een van de oprichters van het Genootschap) definieert Jacobalia (meervoud dus) als "sporen die de cultus van Sint-Jacobus in de beeldende kunsten in Nederland heeft nagelaten".

In een forum op internet zie ik een boek langskomen dat de woorden 'tieners' en 'Santiago' in de titel blijkt te hebben. Tot mijn grote verrassing blijkt het te gaan over een gezin uit België dat in 2010 vanuit Oostkamp naar Santiago is gefietst. Het gezin bestaat uit Wim en Ria Demey en hun twee tienerdochters Kathleen en Hannelore. Dat zie of hoor je niet vaak, tieners op de fiets naar Santiago. Wat nog specialer is is dat er een boek over is geschreven. Lezen dus!

Mijn laatste blog is inmiddels al weer maanden geleden en ik moet bekennen dat het winterse weer, de start van mijn studie en een hele hoop andere bezigheden ervoor hebben gezorgd dat mijn fiets al maanden onder het stof in de schuur staat. Maar toch, nu de lente voor de deur staat en het weer me naar buiten sleurt, begint het weer een beetje te kriebelen. Een nieuw jaar, nieuwe plannen.

Het is mistig buiten, nog geen honderd meter zicht. Met veel moeite baant Nederland zich en weg door de laaghangende bewolking. Hoelang dit nog duurt en of en wanneer de mist daarna ook weer terugkomt is onderwerp van gesprek. Vooruitkijken blijkt lastig, in meerdere opzichten.

Deze week werd ik weer blij verbaasd door en oproepje op een website voor (aanstaande) pelgrims. ‘Wat voor weer is het volgend jaar juni op de Camino?’. Goeie vraag! Evenals ‘Hoe groot is de kans dat ik sneeuw tref in Noord-Spanje in maart?’ en ‘Kan iemand mij zeggen of het volgend jaar april druk is in de refugio in (noem een plaatsnaam)?’

Wat is dat toch? Aanstaande pelgrims die zich afvragen ‘hoe in Spanje om te gaan met de honden?’. De honden? Over Spanje doet blijkbaar een beeld de ronde dat de pelgrim zich, als een soort Rattenvanger van Hamelen, met een sliert honden achter zich aan door het land begeeft. 

Als je Frankrijk verlaat staan ze je al op te wachten. Tanden ontbloot, kwijl uit de mond, vervaarlijk grommend. Je versnelt je pas, ondersteund door je stokken. Stokken! Gelukkig, je hebt ze mee. Niet omdat het veel lekkerder loopt met stokken, maar tegen de honden.

Als ik onze laatste weblog teruglees spring ik drie maanden terug in de tijd. Helaas is er in de tussentijd zoveel gebeurd dat de blog voor mij niet meer is dan een goede herinnering. Het is een hectische tijd geweest: eindexamens, de uitslag, en dan de voorbereidingen voor de reis die met rasse schreden naderde. Inmiddels zijn we allebei met vlag en wimpel geslaagd! Maar het plan om te fietsen naar Santiago is inmiddels van de baan. Voor ons dan.

Met nog anderhalve week te gaan, neemt de examenstress nu wel erg toe... En met al dat leren schieten de voorbereidingen voor de reis er nog wel eens bij in. Om eerlijk te zijn worden we ook wel een klein beetje zenuwachtig bij het kijken naar de lijst met dingen die we nog moeten doen.

Ergens hebben we de voorbereidingen misschien wel een beetje onderschat. We zijn allebei vrij optimistisch, en hoewel vooral onze ouders ervoor waarschuwden, geloofden we dat het allemaal wel goed zou komen. Maar het is nogal wat: in je examenjaar een vrij intensieve reis voorbereiden. Maar laten we het van de positieve kant bekijken: we hebben nog wel even, en desnoods verschuiven we de vertrekdatum een weekje.

Het is alweer maart… Dat houdt in dat we nog minder dan een half jaar te gaan hebben tot de start gaan van onze grote reis! Niet verbazend dus dat we met onze voorbereidingen bezig zijn geweest. Een maand vol fietsen en Santiago!

Afgelopen week heeft CaminoVida haar eerste workshops gegeven. Na jarenlange opbouw van ervaring en de geboorte van CaminoVida een paar maanden geleden zitten we nu samen met een groepje enthousiaste mensen over hun aanstaande tocht naar Santiago te praten.

Januari is een maand geweest waarin we weinig tijd gehad hebben voor de planning van de reis. Toetsweek, herkansingen, profielwerkstukken en andere deadlines hebben ervoor gezorgd dat we onze gedachten niet konden laten afdwalen naar onze Santiago-reis. Maar hoewel we dus niet veel voorbereid hebben deze maand, hebben we er wel veel over gesproken. Veel positieve, gekke, enthousiaste en verbaasde reacties gehad.

Ons is duidelijk wat de kracht is van het stellen van doelen. Toen we in januari 2009 het plan opvatten om naar Santiago de Compostela te gaan fietsen met onze dochter, hadden we nog geen idee hoe we dat gingen doen. Door de kracht van onze passie en met een helder doel voor ogen zijn we gewoon begonnen onder het credo ‘we gaan het doen tot het tegendeel bewezen is’.

De laatste dag van het jaar is vaak een dag om na te denken over wat je het komende jaar allemaal te wachten staat. En voor ons staat 2011 natuurlijk in het teken van de reis naar Santiago de Compostela. Omdat dit de eerste keer is dat wij onze reisplannen via deze blog met jullie delen, zullen wij ons eerst even voorstellen. Wij zijn Kiki Calis en Noor van der Veen, beiden zeventien jaar en woonachtig in het Gooi (Laren en Hilversum) en van plan op 1 juli 2011 per fiets te vertrekken naar Santiago de Compostela.

Is er een boekje van die route? Een vraag die ik regelmatig krijg, als een pelgrim op zoek is naar informatie. Soms lijkt het alsof er zonder routeboekje geen weg is.

Bijna dagelijks fiets ik zes kilometer van huis naar het station. Vanavond ligt er voor het eerst weer sneeuw.